Een tijdje geleden stond ik als Wmo-consulent bij een echtpaar in de woonkamer naar buiten te kijken. Daar werd ik spontaan verliefd op hun appelboom. Mijn oog viel meteen op die boom, omdat mijn dochtertje die week toevallig voor het eerst van een appeltje had zitten smullen. Mijn dochtertje was helemaal verliefd op de appel, en ik op haar. Ik deelde mijn verhaal met het echtpaar. Want ja, een persoonlijk verhaal moet tussendoor ook kunnen tijdens een huisbezoek. We zijn tenslotte allemaal mens.
Toen ik na het huisbezoek het echtpaar gedag zei, riep de dame vanuit de deuropening:
Joehoeee, ik heb hier een hele grote tas met appels. Wil je ze alsjeblieft meenemen? Voor ons is het te veel en ik wil je hiermee bedanken voor je komst en je luisterend oor.
Even zat ik in dubio: kan of mag ik dit aannemen? Toen ik de warmte in de ogen van deze dame zag, kon ik haar alleen maar bedanken voor haar gift. Want ik vond het een prachtig gebaar.
Eenmaal thuis aangekomen keek mijn dochtertje met grote ogen naar de grote appel die ik haar voorhield. Ze was zo blij en begon meteen te smullen. Van de rest van de appels heb ik een appeltaart gebakken. Als ik eraan denk, ruik ik nog steeds de heerlijke taartlucht in mijn huis.
foto is van Carmen