Over het programma, dat burenruzies probeert op te lossen was veel te doen. Het lijkt of ze de onrust juist verder laten oplaaien voor de kijkcijfers. Want wat ging er vooraf aan de irritatie tussen buren, die op ruzie uitliep?
We leven (te) dicht op elkaar. Niet dat we daar altijd bewust voor kiezen; vaker gedwongen. Omdat we hechten aan de woonplaats waar we als kind opgroeiden en er bleven ‘hangen’.
Steden verstenen. Pleintjes en groene plekjes waar kinderen vroeger samenkwamen om te spelen en bij te kletsen, worden ‘hangplekken’.
Waar ze de grijze patronen van de slagroomspuit gebruiken om ballonnen te vullen. Waarna ze gretig het lachgas opslurpen. Inmiddels staat het officieel te boek als: Drug. In tegenstelling tot die heerlijk verse slagroom die je ermee kan maken, is hier niks lekkers aan?!
Steeds weer verbaas ik mij tijdens een autoritje over de weidsheid en landelijkheid, net buiten de stad. Plaatsjes als Zwartewaal, Oud-Alblas, Poortugaal of Albrandswaard, waar het groen nog de overhand lijkt te hebben. Toch zie ik mij daar op een regenachtige herfstdag nog niet zitten. Jij wel?
Zelfs niet als ik op de achtergrond ‘t keffende hondje weer aanhoudend hoor blaffen.
Er is een briefje door de bus gedaan dat we er last van hebben. Ze reageren gewoon niet!
Zo zegt een andere bewoner. Het schijnt een logeerhondje te zijn krijg ik te horen. Dan ineens zie ik ‘t hondje voor mij. Een klein scharminkel, sip om zich heen kijkend waar z’n baasje is, last van heimwee! Gelukkig heb ik ‘t nummer van Mr Frank niet opgeslagen!