Ik herken dat gevoel heel goed. In mijn hoofd wordt zo’n taak groter en groter, waardoor ik automatisch ga uitstellen.
Laatst kreeg ik een tip die verrassend goed werkt
Zet een timer op twee minuten. Begin, en sta jezelf toe om na die twee minuten te stoppen.
Meer hoeft niet. Je kunt ook kiezen om één plankje of één klein onderdeel te doen. Het hóeft echt niet allemaal op één dag af te zijn. Dat legde ik mezelf altijd op, terwijl niemand tegen mij zei dat het moest. En het gekke is: door slechts één plankje te doen, merkte ik dat ik vanzelf doorging. Voor ik het wist, was mijn hele keuken opgeruimd. Dat voelde zó fijn. Mijn doel was na die twee minuten al behaald; alles wat ik daarna deed was mooi meegenomen.
Doen betekent letterlijk: een actie uitvoeren
Zolang iets alleen in je hoofd blijft bestaan, kost het je energie en verandert er niets. Taken worden dan groter, zwaarder en je ziet er steeds meer tegenop. Voor je het weet, vind je allerlei redenen om het vandaag toch maar niet te doen. Terwijl er toch iets binnenin je vraagt om actie en een gevoel van onrust kan veroorzaken.
Wil je iets echt in beweging zetten? Dan is één kleine stap genoeg.
Trek je wandelschoenen aan en stap naar buiten. Twee minuten lopen is al mooi. Worden het er tien? Helemaal goed. Wees mild voor jezelf. Kleine stapjes brengen je verder. Wil je meer bewegen of sporten? Stel haalbare doelen die je ook echt kunt bereiken. Anders willen eten? Zoek dan dat lekkere recept op.
Dus.. wat ga jij vandaag doen?