Maar dan... Opeens zie je het! Meestal nadat je afstand hebt genomen. De puzzel even opzij hebt gelegd, of wat anders bent gaan doen. Je zou zeggen dat je door stevig denken eerder tot een oplossing komt. Toch is dat niet het geval. Als je een ziekte hebt waardoor je dingen vergeet, ligt dat natuurlijk heel anders.
Ladekast
Maar als chaoot ben ik m’n hele leven al op zoek naar dingen. Of ik vergeet ze, als ze niet op een lijstje of in de agenda staan. En dat wordt alleen maar erger als je ouder wordt.
Ik zie het als een ladekast in mijn hoofd, waarin alles wordt opgeslagen: Iedere ontmoeting, iedere indruk, alles wat ik las en zag. Dus als ik niet op een naam of woord kan komen, zeg ik tegenwoordig: “Er moeten nog wat laatjes opengetrokken worden.” Dat geeft rust.
Stress
Maar soms wil je het meteen weten. En door de druk die je jezelf oplegt, gaan die laatjes gek doen. Ze knallen tegelijk open, of blijven potdicht. Ze kraken en klapperen en zorgen voor stress in mijn hersenpan.
Lachen
Dan ga je proberen het woord uit te leggen. Mijn dochter deed dat eens met het woord trapleuning. Ze probeerde het met: “Zo’n ding waaraan je je optrekt”. We kwamen er niet uit, waardoor we uiteindelijk de slappe lach kregen. En ik dacht: Dát zouden wij meer moeten doen. Erom lachen.
Komen we er vandaag niet op, dan vast morgen!