Ik herinner me vakanties met ons gezin en de vouwwagen naar Kroatië, toen nog Joegoslavië. Onderweg gingen we over meerdere landsgrenzen. Elke grens voelde écht: andere munten, douaneposten, nieuwe talen. Mijn vader wisselde geld. De Duitse Mark, Zwitserse Kronen, Kroatische Kuna’s – het voelde bijzonder om dat vreemde geld in handen te hebben. Je wíst: ik ben ergens anders.
Tegenwoordig zijn die grenzen vervaagd. We reizen vrijer, betalen in Europa overal met de euro. Maar hoe goed kennen we onze eigen grenzen nog? Geven we ze aan? Of gaan anderen er soms onbewust overheen?
In een wereld vol keuzes en mogelijkheden lijkt er vooral veel vrijheid te zijn. Maar is dat ook zo? Soms maakt het gebrek aan duidelijke grenzen het leven juist ingewikkelder. Mijn kinderen zeggen regelmatig: “Ik weet niet wat ik wil kijken op tv…” terwijl er honderden opties zijn. Vroeger keek je gewoon wat er was. Dat was overzichtelijk.
Grenzen geven rust. Ze helpen ons keuzes te maken, onszelf te beschermen en ruimte te geven aan wat écht belangrijk is. In mijn werk komt het thema ‘grenzen’ vaak terug. Wanneer geef je aan dat iets te veel is? Wanneer vraag je hulp? En hoe vaak vergeten we onze eigen grens uit zorg voor een ander?
Minters biedt dit najaar de cursus ‘Rots en Water’ weer gratis aan voor mantelzorgers. Een cursus waarin je leert je grenzen te herkennen én aan te geven – met respect voor jezelf én de ander.
Reizen zonder alle grenzen is nu wel gemakkelijker. Dus stiekem glimlach ik als we zonder file en controle met onze caravan de grens over rijden naar Kroatië.