Ik herinner me vakanties met ons gezin en de vouwwagen naar KroatiĂ«, toen nog JoegoslaviĂ«. Onderweg gingen we over meerdere landsgrenzen. Elke grens voelde Ă©cht: andere munten, douaneposten, nieuwe talen. Mijn vader wisselde geld. De Duitse Mark, Zwitserse Kronen, Kroatische Kunaâs â het voelde bijzonder om dat vreemde geld in handen te hebben. Je wĂst: ik ben ergens anders.
Tegenwoordig zijn die grenzen vervaagd. We reizen vrijer, betalen in Europa overal met de euro. Maar hoe goed kennen we onze eigen grenzen nog? Geven we ze aan? Of gaan anderen er soms onbewust overheen?
In een wereld vol keuzes en mogelijkheden lijkt er vooral veel vrijheid te zijn. Maar is dat ook zo? Soms maakt het gebrek aan duidelijke grenzen het leven juist ingewikkelder. Mijn kinderen zeggen regelmatig: âIk weet niet wat ik wil kijken op tvâŠâ terwijl er honderden opties zijn. Vroeger keek je gewoon wat er was. Dat was overzichtelijk.
Grenzen geven rust. Ze helpen ons keuzes te maken, onszelf te beschermen en ruimte te geven aan wat Ă©cht belangrijk is. In mijn werk komt het thema âgrenzenâ vaak terug. Wanneer geef je aan dat iets te veel is? Wanneer vraag je hulp? En hoe vaak vergeten we onze eigen grens uit zorg voor een ander?
Minters biedt dit najaar de cursus âRots en Waterâ weer gratis aan voor mantelzorgers. Een cursus waarin je leert je grenzen te herkennen Ă©n aan te geven â met respect voor jezelf Ă©n de ander.
Reizen zonder alle grenzen is nu wel gemakkelijker. Dus stiekem glimlach ik als we zonder file en controle met onze caravan de grens over rijden naar Kroatië.