Jaarlijks probeer ik een paar keer per jaar een time-out te nemen of zie het liever als een geluidsonderbreking. Als stadsbewoner merk je; er is altijd wel iets te doen of liever gezegd, te horen! Van het aanpassen van de riolering in de wijk, de aanleg van een nieuw fietspad, de heggenschaar van een straatgenoot tot een hulpdienst die zich met loeiende sirene spoedt naar onheil verderop. Soms verlang ik nog wel eens naar de stilte tijdens de coronaperiode (uiteraard niet naar de gevolgen ervan).
Helaas komt stilte meestal niet vanzelf en moet je er bewust naar op zoek gaan. Bijvoorbeeld aan de Zeeuwse kust waar Bløf zo prachtig over zingt of de uitgestrekte heidevelden op de Veluwe. Alhoewel ik bemerk dat het ook daar niet altijd even rustig meer is. Steeds vaker wordt er geoefend door Defensie en zijn het de knallen van geweren die de rust verstoren (of de wolven angst aanjagen?).
Vaak wordt een moment van stilte opgemerkt als ongemakkelijk. Omdat we nu eenmaal gewend zijn om ruimtes te vullen met geluid. Denk bijvoorbeeld aan een gedwongen muziekje in de wacht aan de telefoon. Deuntjes die mij eerder irriteren dan motiveren. Of blijft de boodschap daardoor beter hangen?
We staan er niet altijd bij stil, maar in ons hoofd is het nauwelijks stil. We zijn ook vaak bezig met peinzen of piekeren, wat leidt tot ‘gekraak’ van de hersenen. Toch kan het helpen om momenten van stilte in te bouwen. Stilstaan is vooruitgaan. Ofwel er komen vaak mooie onverwachte ideeën vanuit De kracht van de stilte!