Het begint rustig. De assistente opent de deur en roept duidelijk:
Mevrouw van Leeuwen!
Er gebeurt iets geks. Twee oudere dames staan tegelijk op. Ze kijken elkaar verbaasd aan. Toevallig hebben ze allebei precies dezelfde achternaam.
Eén van de twee dames loopt snel mee met de assistente. De andere mevrouw van Leeuwen gaat met een diepe zucht weer zitten. Zij moet dus nog even wachten op haar beurt.
Tien minuten later gaat de deur van de assistente weer open. Mevrouw Van Leeuwen stapt naar buiten en de assistente roept:
Mevrouw Van Mierlo!
De tweede mevrouw Van Leeuwen gaat mee naar binnen en doet de deur dicht.
Mevrouw Van Mierlo staat vertwijfeld voor een dichte deur. Dit gaat natuurlijk helemaal niet goed! Straks krijgt de verkeerde mevrouw een controle of verkeerde druppels in haar ogen. Ze kijkt naar mij en vraagt:
Ze zei toch mevrouw Van Mierlo? Ja, zeg ik, doe de deur maar open. Dan vraag je aan de assistente of zij mevrouw van Mierlo heeft geroepen.
Mevrouw van Mierlo deed het direct en inderdaad het bleek zo te zijn. Dus kwam de tweede mevrouw Van Leeuwen weer naar buiten. Ze ging weer tegenover mij zitten. Ik vraag direct aan haar:
Zit u wel bij de goede arts? Had u niet bij de oorarts moeten zitten?
Zij schoot in de lach en met haar de hele wachtkamer. Ze heeft keurig nog 3 kwartier op haar beurt zitten wachten.
In een wachtkamer is het meestal erg stil. Maar deze wachtkamer-soap werkte op iedereen zijn lachspieren.