Vroeger
Als kind, ik zal een jaar of 8 geweest zijn, leerde mijn vader mij schaatsen op de singel in Vlaardingen West. Op houten bommetjes, eenvoudige houten schaatsjes waren dat. Op kaplaarzen. Ik maakte ze vast met van die lange oranje gestreepte linten. Als het vroor waren die zo stijf bevroren, dat je deze zonder handschoen, brr, uit de knoop moest halen. Dat was een hele toer. Ik was niet van het ijs te krijgen, zo leuk vond ik het.
Later kreeg ik witte kunstschaatsen, met een vaste schoen, super was dat. Ik woonde inmiddels in Maassluis aan de Weverskade, de vliet vlak voor mijn deur. Hoe leuk wil je het hebben. Daar hebben mijn kinderen schaatsen geleerd.
Als in Maasland de Trekkade bevroren was en de Vlaardingse vaart ook, gingen we soms met een hele groep ijsmoppen halen in Vlaardingen. Het was de kunst om deze koekjes heel, dus zonder te vallen, terug naar Maassluis te brengen.
Ultiem schaatsen
Helemaal bijzonder was het schaatsen op de Weissensee in Oostenrijk. Het ijs is daar zo dik, dat er auto's op kunnen rijden. Je ziet er zelfs soms een arrenslee met paarden ervoor.
Er is een geprepareerde ijsbaan van 20 km op het meer, prachtig. Ik moest mezelf altijd even knijpen of het echt was. Het is daar zo mooi, je hoort de stilte. Dit rondje van 20 km heb ik wel op kunstschaatsen gereden. Mijn man reed op Noren. Ik heb het 1x geprobeerd, maar dat was geen succes.
Vanaf de bank
Nu kijk ik meestal naar schaatsen op tv. Het langebaanschaatsen, maar ook Shorttrack vind ik leuk om te zien.
Heb jij ook zulke mooie herinneringen aan het schaatsen?
Foto: Anneke met haar kleinkinderen op de Weissensee